اگر از درد خود بگذرم ، از درد روزگار و زمان خود چگونه توان گذشتن دارم.

چگونه می شود این درد ها روزی التیام یابد؟

چگونه می شود مرهمی بر دل این مردم نهاد؟

زخمی که تنها مرهم آن این است که روزی همه چیز جاودان شود.

وای بر ما !!

که چگونه روزها از پی هم می روند و همچنان بی هدف صبح را شب می کنیم ،

 بی آن که دردی از دل بنده ای برداریم،

لقمه غذایی به دست گرسنه ای برسانیم،

نگاه محبت آمیزی به کودکی بکنیم ؛کودکی که انگار در همین دوران به اندازه ی صدسال تجربه ی یک پیر را بر دوش می کشد

پروردگارا ما کجای این دنیاییم که انگار گوشهایمان کر و چشمانمان کور گشته و پنداری عقل از کف داده ایم،

اَسبمان را زین کرده ایم و به دنبال مال دنیا و دنیا چهار نعل در حرکتیم

و چه آسوده از مواهب الهی تو حتی از موهبتی ساده چون محبت می گذریم و از آن بی نصیبیم.

و براستی چرا؟ آیا محبت نیز خرجی دارد یا با ابراز آن دیناری از کیسه ی ما کم می شود؟

پروردگارا راه هدایت را نشانمان ده،

نگذار بیهوده زندگی کنیم و حتی نفس بکشیم

کمک کن تا چنان باشیم که باید، نه آن سان که خود با هوی و هوس طالب آنیم ،

کمک کن تا اگر چند هم شده مهربانی را فقط به اندازه ی یک کودک دل خسته نثار کنیم.

                                     و این است رسم مردان بزرگ خدا

امروز نه مراسم خاصیه و نه روز پدر ، فقط دلم تنگ شده بود

امروز خیلی جای خالیش حس کردم

                                             خیلی زیاد...

تقدیم به پدرمهربونی که هیچوقت فراموشش نمیکنم و از ته دلم دوسش دارم ...

پدر ...

شب است و یاد تورا مرا پر از خیال می کند

                                                         پــدر

افکارم همچون کودکی چموش و گریز پا از ذهنم می گذرد

میدانی به جه می اندیشم؟

                     به تو که همه چیزم بودی

                                             همه کسم بودی

                                                             و تمام زندگانی ام

چه زود از پیشمان رفتی ...

      چه زود جسم نازنینت از ما خسته شد ...

               چه زود روح بزرگت مارا تنها گذاشت ...

راستش را بگو؟!

              از که خسته شدی ؟

                        از مردمان این دیار یا از زمانه ؟

                                                 از دروغ و ریا یا از بی وفایی ایام ؟

روزی که رفتی ، روز مرگ خوشی هایم بود

روز مرگ از ته دل خندیدنم

جانم از بی تو بودن ، به لب آمده

                                                  هر روز

                                                             هرشب

                                                                      هر لحظه

                   دلم به سویت پر می کشد ...

خداوندا

  ازاین که تو را اینگونه خالصانه پرستش میکنم مشعوفم

  از این که  اینگونه سر بر خاک بندگیت نهاده ام مسرورم

خداوندا

  به من دانشی ده کـه تو را آنگونه کـه شایسـته ی توست ستایش کنم و

  آنگونه که باید از تعالیمت بهره برده و در راه رضای تو گام بر دارم

خداوندا

  بنده ی حقیر عاشق توأم ، اما عاشقی عاجز و ناتوانم

  عاشقی که گاه گـداری رسم عاشقی را فراموش کرده ولحظه ها و دقایق را به بطالت می گذراند

  و به جای پرستش معبود خویش ،همانند کودکی به شیطنت می پردازد.

خداوندا

  مرا به حضورت آگاه تر کن ، به بودنت ...

  از این بنده ی حقیر نادان درگذر و گناهانم را ببخش

 به بزرگیت قسم ، می خواهم آنگونه باشم که تو می خواهی

 ولی چه کنم که در پاره ا ی از مواقع انگار پتکی بر سرم می زنند و گمراهم می کنند!!

خداوندا

  نگذار به ظواهر دنیا گمراه شوم ،

  نگذار زندگیم بیهوده بگذرد،

  نگذار ذهنم را ، فکرم را، جسمم را و مهمتر از همه روحم را به متاع فریبنده ی دنیا مشغول سازند.

به جلالت قسم ، می خواهم از آن دسته بندگانی باشم که روزانه احتیاجی به آگاه کردنشان نداری ،

آنان که مسیر بندگیت را از بَرَند و دیگر نیازی به جهت دهی ندارند.

به راستی چه می شد من نیز از آن دسته باشم؟

آری ، تو درست میگویی!  این را باید از خود می پرسیدم که چرا؟

وچرا؟!!

براستی نمی دانم ، ما که می دانیم مسیر درست کدام است چرا گاه و بیگاه از آن منحرف می شویم؟

خداوندا

  به کرامتت قسم ، نگذار راه را بیراهه بروم ،

  دستم را رها نکن

  راه هدایت را نشانم بده

خداوندا

  همه حال از درگاهت خواستار بخششم و طلب مغفرت می نمایم.

بپذیرم،

به رحیمیتت قسم ، از درگاهت نَرانم ،

می دانم که مهربان ترین مهربانان و بخشنده ترین بخشندگان تویی

چنان که شنیده ام " بسم الله الرحمن الرحیم " .

ای ابر ببار امشب ، که هوای دلم بس ابریست

ز دست یار بی وفا

                          که جام عشق و شور را

                                                          فـتاده است به زیر پـــــــا

                                                                                      و خود به گوشه ا ی خزیده در خفا

و این چه سان بود

                      طرح محبت و عشق و صفا

که لیک من نبودم

                      شایسته این همه غصه و جفا

زندگی به من آموخت که باید در برابر ناملایمات

                                                                      صبور بود.

آن چنان محکم و استوار

                         به سان درخت کهنسالی که ریشه هایش را در خاک دوانیده

                                                                                   تا مبادا باد و طوفان به زمینش بزند.

آن قدر استوار که زمستان سرد نتواند

                                                   ریشه اش را بخشکاند.

آن قدر استوار که حتی هیزم شکن پیر هم

                                                      نتواند

                                                            قامت رعنایش را خم کند.

وآیا می شود این قدر استوار بود؟!

                                          بی پروا بود؟!

                                                        صبور بود؟!

گاهی خسته می شوم از هرچه هیاهوست

                                           هرچه تعلق است

                                                      هرچه صدا و نواست

                                                                        هرچه نامردمیست و ...

اما چه کنم که مجبورم

                        باز باید زندگی کرد

                                                   ادامه داد

                                                             چشم بر هم گذاشت و گذشت

چونانکه زندگانی همجون رودی خروشان با تمام قوا جاریست

چه خوب و چه بد

                       چه خوش،چه ناخوش

                                                    چه باب میلت و چه خلاف آن ...

از تکرار بی زارم

                     از مفید نبودن

                                        از روزمره شدن

این یعنی مرگ بی صدا

                              یعنی سپردن زندگی به ورطه ی نابودی

چنان که خود نمیفهمی

                              از صحنه ی روزگار حذف می شوی

و ای کاش

                              ما از زمره ی روزمره گان نباشیم ...

به کدامین سو بروم؟

به هر سو که می نگرم  جز تنهایی و سیاهی عاقبتی نمی بینم

همه به فکر خویشند

                       کسی نیست که دستم را بفشارد

                                                   دست نوازشی بر سرم بکشد . . .

میان این همه نامردی و بی وفایی گیر افتاده ام

                                    کاش می شد

                                                   دستی می آمد از آن سوی ابرها

                                                                                و مرا میکشاند و می برد . . .

می برد به سرزمینی که مردمان آن با نهایت خلوص و مهربانی از هم سخن می گفتند

                            با دیده های بینا یکدیگر را نظاره می کردند

                                                  با گوش های حق شنو سخنان یکدیگر را می پذیرفتند

و با دستهای سرشار از مهربانی

                     عشق را به دلهای همیشه عاشق هم تقدیم می کردند. . .

با تو خوشحالم

               با تو آرامم

                                 ...

کاش آغوشت را روزگار از من دریغ نمی کرد

تا در مواقع درماندگی به آن پناه برم

برق نگاهت

              آهنگ صدایت

                               گرمی دستانت

همه و همه، وجود قلبی مهربان را فریاد می زند...

قلبی که سرشار از خوبیست

                                 پر از حس قشنگ دوست داشتن است

پر از شوریدگیست

                       پر از پرواز است

پرواز، آن هم تا اوج

                      اوجی به دور از حیله و نیرنگ

                                                         به دور از دروغ و فریب

اوجی به دور از ریا و خیانت

   اوجی که در آن نادیده گرفتن و فراموشی جایی ندارد

         اوجی که سراسر واژه، عشق است

                                                        تماماً شوریدگیست.

می خواهم خاک پایت را سرمه ی چشمم کنم

                                                         و

                                                قلب شرحه ام را فرش قدوم پر بهایت

ساده نگذر

   ببین

     لختی درنگ کن

                     لمس کن حس ناب در معشوق، فنا شدن را

معشوقی

که گاه بی وفایی می کند

گاه می رنجاند

گاه ترکی می اندازد بر شیشه ی نازک دل

و گاه شکافی عمیق می گذارد بر صفحه ی دل

اما،

تو از من نرنج

ای دوست

             دوستم بدار و با من بمان

                                          نه از روی اجبار

                                                            نه از روی هوس

  بلکه از سر شوق به بودن با من...

عمر در گذر است!

ثانیه ها از پی هم می گذرند،

 و...

و من کجای این دنیای پهناورم !

 آیا به بلندی قامت یک سروم

                    یا به تُردی یک نهال کوچک

 آیا همچون رود خروشان، پر سر و صدا

                    یا همانند یک رود، جاری و خاموشم

                         هر چه باشم، هر کجا باشم

                 می دانم که خدا را عاشقانه دوست دارم

 خدایی که در همه حال نظاره گر من است

و من آیا می دانم که او مرا می بیند، می شنود و می فهمد!؟

 و آیا

 هر عملم از پی خلوص و رضای او سر می زند!؟

 خداوندا به من توفیقی ده

               که بتوانم هر لحظه تو را حس کنم،

                              با تمام وجودم،

                                     وجود نابت را و حضور سبزت را

 به من توانی ده که همیشه در راه رضای تو گام بردارم،

  دوست دارم که در مواقع غفلت، تلنگری از جانبت بخورم

                  دوست دارم که همیشه دوستم بداری

                                      ای تنها دلیل بودنم

                                                   ای تنها سامع اسرارم

                                                                 و ای آرام بخش دل طوفانی ام

                                هیچ وقت دستم را رها نکن...

   انگار آسمان ابری بود

                         و دلش می خواست به پهنای دشت بگرید

و دیگران را 

از دردی که لحظه به لحظه به قلبش زخم می زد

                                                                آگاه کند

ولی رهگذران 

               چه بی تفاوت از این موضوع می گذشتند!!

اما در این میان دخترکی همدرد آسمان بود

                                و نشاید با غمی به وسعت آسمان

                                                        از اینکه بادبادکش را باد برده بود

آسمان خوشحال

                           که قلبی او را می فهمد و با او همدردی می کند

از این پس آسمان و دخترک

                                  هر دو با هم می گریستند...